Dat vaders bij een echtscheiding aan het kortste eind trekken en minder rechten hebben dan moeders, kom ik zo goed als dagelijks tegen in mijn werk. Dit is de realiteit. In Nederland is het nu eenmaal zo dat bij een echtscheiding echt sprake moet zijn van een erg labiele, bijna gevaarlijke moeder, wil het gezag toegewezen worden aan vader. Meestal komen de vaders (en dan heb ik het over de toegewijde vaders die echt betrokken willen blijven) er lullig vanaf met een bezoekregeling voor een weekend in de veertien dagen. Míts de moeder het toelaten. Want als ze echt dwars willen zitten, staan vaders niet erg sterk.
Toen ik R leerde kennen, wist ik dat hij een dochtertje had. Dat had hij me vrijwel meteen verteld. En ik keek er niet raar van op, maar ik heb er wel eventjes over nagedacht, want een relatie beginnen met iemand die al een heel voorgeschiedenis en kind heeft met een ander, is niet niks. Maar het gevoel was sterker dan mijn 'twijfel' en we zijn happy together.
Ik had verwacht dat R een dochtertje had die hij om de week zag, of dat er misschien sprake zou zijn van co-ouderschap waarbij het kindje om de week bij vader, dan bij moeder zou zijn.
Bij R lag het even anders. En van alle verhalen die ik vanuit mijn werk hoorde, was dat van hem toch wel het meest hartverscheurend.
R vertelde mij dat hij jaren geleden J, een Colombiaanse meid, had leren kennen toen hij voor zijn werk vaak naar Spanje reisde. Na een lange-afstand-relatie van enkele jaartjes besloot zij naar Nederland te komen en bij hem in te trekken. Daarna werd hun dochtertje M geboren. En alles ging goed totdat zijn ex J plotseling besloot dat ze heimwee had en terug naar Colombia wilde keren. R was verrast maar was bereid met zijn gezin de stap te zetten om mee te verhuizen. Maar dat wilde zijn ex J niet. Hun relatie was van de een op de andere dag zonder enige aanleiding over, en J besloot dat R maar hier moest blijven, terwijl zij met hun dochter zou vertrekken naar Colombia. En wat eerst goed was, veranderde in een nachtmerrie.
Enkele dagen daarna kwam R er per toeval achter dat zijn ex van plan was om stiekem naar Colombia te gaan. Een advocaat werd ingeschakeld en R werd geadviseerd om tijdelijk met zijn dochter "onder te duiken", enkel om zijn ex te dwingen op een kort geding te wachten. De rechter nam haar reisdocumenten in beslag totdat er een uitspraak zou volgen of zij met of zonder hun dochter mocht vertrekken. J zou voorlopig met hun kindje in hun huis blijven en R ging bij zijn ouders wonen. En er werd een omgangsregeling voor de tussentijd geregeld want het zou toch eventjes duren voordat de zaak voor kwam. R mocht in de weekenden zijn 1,5 jarig dochtertje zien.
Op een zaterdag toen hij zijn dochter wilde ophalen, stond hij voor een gesloten deur. Wat R op dat moment niet wist -maar wel heel snel ontdekte- was dat zijn ex op dat moment met hun kind op een vliegtuig zat richting Colombia...terwijl ze dit niet mocht. Ze was stiekem gegaan. Want zij had weliswaar haar paspoort in moeten leveren, maar het belachelijke rechtssysteem van Nederland had een cruciale fout gemaakt en was vergeten op haar paspoort -in afwachting van de zaak- een blokkade te zetten. Hierdoor kon zij gewoon een nieuw paspoort gaan halen. En zo is zij, met zijn dochtertje, zijn alles, vertrokken.
R heeft met een slotenmaker de deur opengemaakt en trof daar een leeg huis aan. Alles, daadwerkelijk alles had ze verkocht om de reis te betalen. Er was niks over. Later kwam R erachter dat zij op slinkse wijze duizende Euro's had losgekregen van de bank (zonder NL nationaliteit...ongelooflijk) Fout van de bank, gaven ze later toe.
En het ergst...zij had alle spullen van zijn dochter M, alle foto's, alle herinneringen verkocht of weggegooid. Waardoor er elk spoor ontbrak, en niets meer hem eraan deed herinneren dat hij ooit een kind had gehad.
Twee weken later kwam de zaak zoals gepland voor de rechter. Met R, maar uiteraard zonder zijn ex en zijn kind, want die waren spoorloos verdwenen. De rechter deed een opmerkelijke uitspraak. "Ze is nu toch al weg, dus het heeft geen zin meer, dus wat ons betreft moeten we toezeggen dat ze mag gaan."
Wat natuurlijk nergens op slaat. Niets is er gezegd over bezoekregelingen of contact houden. En zo begon voor R een lange lijdensweg. Naar Colombia gaan om te zoeken heeft geen nut, er wonen in de hoofdstad alleen al 7 miljoen mensen. En niemand weet waar zijn ex en dochtertje zijn.
De bekende televisieprogramma's waarin vermiste personen opgespoord worden en in contact gebracht worden met familieleden hier, zagen geen heil in zijn verhaal want het zou teveel geld kosten en bovendien stond het "leuk-tv-maken" als prioriteit daar waar zijn proriteit lag bij het terughalen van zijn kind.
Het rechtsysteem heeft hem in de steek gelaten. En zo staat hij er nog voor, ruim 3 jaar daarna. Zonder enig idee waar zijn dochter is, bij wie ze is, of ze gelukkig is, of ze het goed maakt. Geen brief, geen foto, niks. En zonder te weten of zij wel beseft en ooit zal weten dat ze ooit een vader heeft gehad.
What doesn't kill you makes you stronger, zeggen ze toch. En R heeft het overleefd, maar vraag me niet hoe. En zo weet ik, dat ook al geniet hij volop van elke feestdag of leuke gebeurtenis, en ook al is hij met zijn hart en hoofd bij ons...is een deel van hem in gedachten altijd ergens anders.
En des te meer houd ik van hem.
.
Laatste reacties